شعری از اُکتاویو پاز ؛ شاعر مکزیکی

کسانی از سرزمینمان سخن به میان آوردند
من امّا به سرزمینی تهیدست میاندیشیدم
به مردمانی از خاک و نور
به خیابانی و دیواری
و به انسانی خاموش ــ ایستاده در برابر دیوار ــ
و به آن سنگها میاندیشیدم
که برهنه بر پای ایستادهاند در آب رود
در سرزمین روشن و مرتفع آفتاب و نور.

□

به آن چیزهای از یاد رفته میاندیشیدم
که خاطرهام را زنده نگه میدارد،
به آن چیزهای بیربط که هیچکسشان
فرا نمیخواند:
به خاطر آوردن رؤیاها ــ آن حضورهای نابههنگام
که زمان از ورای آنها به ما میگوید
که ما را موجودیتی نیست
و زمان تنها چیزی است که بازمیآفریند خاطرهها را
و در سر میپروراند رؤیاها را.
سرزمینی در کار نیست به جز خاک و
بهجز تصویرهایش:
خاک و
نوری که در زمان میزید.

قافیهئی که با هر واژه میآمیزد:
آزادی
که مرا به مرگ میخواند،
آزادی
که فرمانش بر روسبیخانه روا است
و بر زنی افسونگر
با گلوی جذام گرفته.
آزادی من به من لبخند زد
همچون گردابی که در آن
جز تصویر خویش چیزی باز نتوان دید.

□

آزادی به بالها میماند
به نسیمی که در میان برگها میوزد
و بر گلی ساده آرام میگیرد.
به خوابی میماند که در آن
ما خود
رویای خویشتنیم.
به دندان فرو بردن در میوۀ ممنوع میماند آزادی
به گشودن دروازۀ قدیمی متروک و
دستهای زندانی.

آن سنگ به تکه نانی میماند
آن کاغذهای سفید به مرغان دریایی
آن برگها به پرندهگان.
انگشتانت پرندهگان را ماند:
همه چیزی به پرواز درمیآید!

اُکتاویو پاز | ترجمۀ احمد شاملو

دو شعر کوتاه از آرزو نوری...