
تعالیم بغداد ، بیشتر بر پایۀ عدم ریا و تظاهر در برابر خویش بود ؛ در حالی که تعالیم نیشابور ، بر اساس عدم ریا و تظاهر در برابر مردم استوار بود .
پیروان بغداد می گفتند : اگر حتی انسان به حدی برسد ، که تلاش او برای پاکیزه داشتن دل از تمام جهان پوشیده بماند ، آنگاه گناه بزرگتری دامن گیرش خواهد شد ؛ که عبارت است از ، خیره شدن چشمانش از تقدس خویش ، و وجد از مصائب و آزارهائی که بر خود هموار کرده است . اگر او حتی پنهان از همگان خود را آزار و رنج دهد ، و امیدوار باشد که در ازای آن پاداشی در زندگی آینده دریافت دارد ؛ این نیز همآن سوداگری با تقدس خواهد بود ، که عاری از هر گونه اطاعت محض از ارادۀ خدا و مشیّت الهی است .
جنید دارای دانشی ژرف در الهیات و فلسفه بود ؛ منطقی می اندیشید ، و در نتیجه گیری بسیار بی باک و جسور بود . چنآنچه او هر گونه امکان انسان را در انجام هر نوع خدمتی نفی می کرد ؛ زیرا : کلّ العمل من عطائه یکون ( هر عمل بنده ، فقط عطای خدا است ) . به همین دلیل ، نباید به پاداشی چشم داشت : مطالعة الاعواض علی الطاعة من نسیان الفضل ( نگریستن به پاداش ، در خور کسانی است که فضل او را فراموش کرده باشند ) .
به همین دلیل جنید می گوید : اشرف المجالس و اعلاها الجلوس مع الفکر فی میدان التوحید ( بهترین نشست ها ، و بالاترین آنها نشست با اندیشه در میدان توحید است ) .
« تصوف و ادبیات تصوف ـــ صفحۀ 32 »
دو شعر کوتاه از آرزو نوری...
ما را در سایت دو شعر کوتاه از آرزو نوری دنبال میکنید
برچسب: نویسنده: بازدید: 96